Warunkowanie

Warunkowanie zmienia możliwy przebieg, zanim pojawi się wyraźna odpowiedź. Nie narzuca jednego wyniku, lecz przestawia rozkład dostępności. Pewne przejścia stają się mniej oporne, inne zachowują pozorną bliskość, choć wymagają większego pobudzenia. Zmiana nie musi pozostawić osobnego śladu ruchu. Wystarcza, że następny impuls zastaje inne proporcje podatności.

Struktura kontrolna uczestniczy w tym rozkładzie bez ustanawiania jednej granicy dla wszystkich stanów. Jej kryteria pozostają zależne od lokalnej historii napięć. Ten sam warunek może w różnych momentach wzmacniać stabilność albo przedłużać rozbieżność. Wartość warunku powstaje więc w relacji do następstwa, a nie wyłącznie do jego własnej postaci.

Przesunięcia zachodzące poza bezpośrednim sąsiedztwem zmieniają zakres lokalnych możliwości. Nie muszą docierać jako wyodrębniony sygnał. Mogą osłabiać wspólny opór albo zmieniać tempo zaniku wcześniejszych pobudzeń. To pośrednie oddziaływanie pozostaje rozproszone i nie daje się sprowadzić do jednego miejsca rozpoczęcia.

Rezonans procesowy może pojawić się dopiero po ustaniu pierwotnego pobudzenia. Warunki dojrzewają nierównomiernie, a ich chwilowa zbieżność nie jest tożsama ze wspólnym początkiem. Przebiegi spotykają się w podatności, chociaż wcześniej pozostawały odseparowane. Zbieżność ma ograniczony czas trwania i nie ustanawia trwałej zgodności wszystkich parametrów.

Technologia oceny nie pozostaje zewnętrzna wobec warunków, które rozpoznaje. Sama odpowiedź zmienia gotowość do kolejnej odpowiedzi. Po każdym przebiegu część założeń zachowuje kształt, lecz działa już przy innym rozkładzie napięć. Powrót do początkowej wartości nie przywraca początkowej sytuacji. Pozostałość wcześniejszego ruchu uczestniczy w następnym warunkowaniu.